Ignacy Boerner

 

(1875–1933), minister poczt i komunikacji II Rzeczypospolitej.
Urodził się w Zduńskiej Woli. Jego pradziad Jerzy Boerner przybył prawdopodobnie po trzecim rozbiorze do Płocka z Saksonii. Ojciec, Edward Ignacy, pastor ewangelicko-augsburski, walczył w powstaniu styczniowym. Ignacy uczęszczał do rządowej szkoły realnej w Kaliszu, gdzie brał udział w tajnych kółkach samokształceniowych. Studia techniczne rozpoczął w Darmsztadzie. W 1898 r. został przyjęty do sekcji Związku Zagranicznego Socjalistów Polskich, ekspozytury zagranicznej PPS. W 1902 r. z tytułem inżyniera przybył do Warszawy i kontynuował działalność w PPS. Wyjechał do Ostrowca, gdzie w 1905 r. stanął na czele tzw. republiki ostrowieckiej, powstałej po wycofaniu się wojsk rosyjskich z terenu powiatu. Po upadku rewolucji uciekł do Galicji, a następnie do Frankfurtu nad Menem, skąd jednak został wydalony. Po powrocie do Galicji wstąpił do Związku Walki Czynnej, a w sierpniu 1914 r. z Pierwszą Kompanią Kadrową wyruszył na front. Internowany w niemieckim obozie dla jeńców, po uwolnieniu objął funkcję szefa oddziału wywiadowczego w Komendzie Naczelnej Polskiej Organizacji Wojskowej. W czasie wojny polsko-bolszewickiej pełnił rozmaite wyższe funkcje w sztabach wojskowych. Po jej zakończeniu działał nadal w strukturach państwowych. W latach 1923–1924 był attaché wojskowym w Moskwie. Później wstąpił do Wyższej Szkoły Wojskowej i otrzymawszy dyplom oficera sztabu generalnego, został szefem Wydziału Wojskowego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu w randze pułkownika. W latach 1929–1933 sprawował funkcję ministra poczt i telegrafów. Był także inicjatorem utworzenia na terenach podwarszawskiej wsi Babice osiedla mieszkaniowego dla pracowników resortu łączności, nazwanego od jego nazwiska Boernerowem, które istnieje do dziś. Zmarł 12 kwietnia 1933 r.

[Na podstawie: biogram autorstwa Leona Wasilewskiego, Polski Słownik Biograficzny, Jerzy Kochanowski, Zapomniany prezydent. Życie i działalność Ignacego Boernera. 1875–1933, Warszawa 1993]